บันทึก ความน่ารักแสนรู้ของหนูแกสบี้ ตอนที่ 1 (โดยคุณ ยุ้ย)
อยากจะให้เพื่อนๆ ที่ไม่มีโอกาสเลี้ยงหนูนอกกรง ได้รับรู้ถึงความน่ารักของหนูแกสบี้
และความแสนรู้ ในอีกมุมมองหนึ่งบ้างค่ะ หรือ เพื่อนๆที่เลี้ยงหนู อาจจะไม่มีโอกาสได้คลุกคลี
หรือ ผูกพันธ์กับหนูแกสบี้มากนัก จะได้รัก และ เข้าใจในหนูแกสบี้มากขึ้น
วันนี้ มีเพื่อนชาวเควี่ไทยแลนด์ คนหนึ่ง คือ คุณยุ้ย
ได้บอกเล่าถึงความน่ารัก แสนรู้ ของหนูแกสบี้ ที่พวกเราอาจจะยังไม่เคยได้สัมผัส
เรื่องโดย คุณยุ้ย
เรื่องของจุ่งจิ๋งและเพื่อนๆ
เริ่มแรกเลยคงจะต้องแนะนำตัวกันก่อนนะคะว่า จุ่งจิ๋งคือใคร จุ่งจิ๋งเป็นแกสบี้โคโรเน็ต
ลูกสาวตัวเล็กของเราเอง ที่เอาเรื่องเค้ามาเล่าให้ฟังก็เพราะอยากจะให้เพื่อนๆที่เลี้ยงแกสบี้อยู่
หรือกำลังคิดว่าจะเลี้ยงแต่ยังลังเลว่าจะเลี้ยงดีหรือเปล่า ได้ทราบในอีกมุมนึงของแกสบี้ที่บางคนอาจจะไม่ทราบมาก่อน
ซึ่งอาจจะช่วยในการตัดสินใจ และ ทราบถึงความน่ารักของแกสบี้ที่เป็นมากกว่าหนูค่ะ
จุ่งจิ๋งมาอยู่กับเราตั้งแต่เค้ายังอายุได้ อาทิตย์เดียว ตอนนั้นต้องป้อนนมทุกๆ
3 - 4 ชั่วโมงเลย สนุกดี ที่ว่าสนุกเนี่ย เป็นเพราะเวลาเค้าจะกินนม หรือหิวเนี่ย
เค้าจะเดินดุ๊กๆ มางับหูเราน่ะ ตอนที่เลี้ยงแรกๆ จะเอาเค้ามานอนบนเตียง แถวๆหัวเตียงจะจัดผ้าขนหนูไว้ให้เค้านอนค่ะ
( เห่อมากเลยเอาไปนอนด้วยนะค่ะ ) นอกจากเวลาหิวแล้ว เวลาที่เค้าจะฉี่ หรืออึ
เนี่ย เค้าจะร้องเรียกก็จะเป็นแบบไล่ระดับเสียงอ่ะนะค่ะ จากเบาๆเป็นดังสุดๆจนต้องตื่น
มาอุ้มเค้าไปที่ตะกร้าที่ปูขี้เลื่อยไว้ พอเสร็จธุระของเค้า เค้าจะปีนออกมาเอง
แล้วมาร้องเรียกข้างๆเตียง เพื่อจะกลับขึ้นมานอน ช่วงนั้นแปลกใจเหมือนกัน
ไม่คิดว่าเค้าจะทำแบบนี้คือเรียกเวลาจะทำอะไรน่ะค่ะ แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรมาก
เวลาไปไหนมาไหนก็จะเอาเค้าไปด้วยตลอด เพราะต้องป้อนนม ก็เลยกลายเป็นติดเป็นนิสัยไป
พอเค้าเริ่มอายุได้ สามอาทิตย์
เริ่มมีเรียกร้องจะออกจากตะกร้า ก็ให้เค้าออกมาเดินเล่น แถวโต๊ะทำงาน โดยเอาหนังสือวางกองๆ
เป็นคอก เค้าก็จะเดินไปเดินมาหาที่นอน พอปวดฉี่ก็จะเรียกค่ะ
แต่มีอยู่หนนึง ติดสายอยู่เลยปล่อยให้เค้าร้อง พอเค้าร้องได้สักพักเห็นเรายังเฉย เค้าก็ร้องอีกแล้วก็เดินมาที่ข้างๆเท้า เราก็ยังเฉยทีนี้เค้าดึงขากางเกงใหญ่เลย พอเค้าเห็นเรายังไม่สนใจเค้าก็ฉี่ใส่เท้าเลย (ฮา) หลังจากนั้นเลยกลายเป็นเหมือนสัญญาณเลยค่ะ ถ้าเค้างับๆ หรือดึงกางเกงแล้วเนี่ยต้องรีบพาเค้าไปฉี่ ไม่ก็เอากระดาษหนังสือพิมพ์. รองให้เค้าทันที ไม่งั้นเค้าก็จะฉี่ใส่เลยค่ะ
พี่ที่ทำงานก็เห็นเป็นเรื่องแปลก เลยอยากลองดูว่าจริงหรือเปล่า เค้าก็เอาจุ่งจิ๋งไปอุ้มค่ะ ก็นานพอสมควรเลยนะค่ะ พอถึงเวลาเค้าก็ร้องค่ะ พี่ๆก็ปล่อยให้ร้องทั้งงับ ทั้งเลียแขน ก็ยังไม่ยอมปล่อย วันนั้นพี่คนอุ้มก็เลยโชกไปตามระเบียบ
ทีนี้เพื่อนๆที่เลี้ยงแกสบี้เหมือนกัน
แต่เลี้ยงไว้ในกรง อยากให้หนูเค้าเป็นแบบนี้มั่ง ก็มาฝากเลี้ยงค่ะ ตอนแรกเนี่ยเริ่มจากเพื่อนต้องไปต่างจังหวัด
เลยเอามาฝากไว้ ประมาณ 2 อาทิตย์กว่าๆ ช่วงนั้นเราเองก็ทำงานอยู่ที่ห้อง
เลยปล่อยให้เค้าออกมาเดินด้วยกันก็ไม่คิดหรอกนะค่ะ ว่า เค้าจะเลียนแบบพฤติกรรมของ
จุ่งจิ๋ง
สองสามวันแรก เจ้าเค้ก(แกสปี้เพื่อนค่ะ) ยังยอมออกจากกรง เปิดกรงให้เค้าจะยื่นหน้าออกมาดมๆ แล้วก็กลับเข้าไป พออาทิตย์นึง เจ้าเค้กกับจุ่งจิ๋งหายค่ะ! หากันใหญ่เลย ปรากฏว่าเค้าไปแอบนอนอยู่ด้วยกันใต้ตู้เสื้อผ้า ( ลืมเอาคอกกั้นไว้ค่ะ ) แล้วก็เรื่องขอของกิน จุ่งจิ๋งเนี่ยเวลาเรานั่งทำงานอยู่ถ้าเค้าเห็นเราทานขนมหรือผลไม้อยู่ ถ้าเค้าอยากทานเค้าจะปีนมานั่งบนตักเลยค่ะ (นั่งทำงานบนโต๊ะญี่ปุ่นนะค่ะ อย่าคิดมาก ) หรือไม่ ก็จะเดินตามเวลาเราเดินไปที่ตู้เย็น
เคยแกล้งเค้าค่ะ คือเค้าหิวมากแล้วเห็นเรากินเค้กอยู่ เค้าก็เดินเข้ามาขอค่ะ เราก็ไม่ให้แกล้งเดินหนี เค้าก็เดินตามต้อยๆเลย จนสุดท้ายหมดแรงค่ะ นอนแหมบเลย ที่แปลกคือเพิ่งได้รู้ตอนนั้นว่าแกสบี้งอนเป็นด้วย พอเห็นเค้านอนเราก็สงสารเอาเค้กไปป้อนให้ เค้าก็ทำหน้าเชิดๆ แล้วหันก้นให้ ทำยังไงก็ไม่ยอมกิน พอตื้อหนักๆเข้า เค้าเดินเข้ากรงไปเลย ตอนนั้นงงสุดๆ เพื่อนที่นั่งอยู่ด้วยก็งงค่ะ เราก็นั่งหัวเราะกัน เพราะเจ้าเค้ก ก็ทำแบบเดียวกัน ก็เลยตั้งจานขนมไว้บนพื้น แล้วก็เดินไปเอาเอกสารที่ตู้ หันกลับมาอีกทีเพราะเพื่อนเรียก สองตัวเดินออกมาตอนไหนก็ไม่รู้ มารุมกินเค้กกันใหญ่เลย พอเราเดินกลับมา คิดว่าเค้าคงอิ่มแล้ว เค้าก็เดินไปนอนซะเฉยๆ ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
หลังจากวันนั้นเจ้าของเจ้าเค้กก็มารับ เราก็เล่าให้ฟัง ว่าหนูเค้าเป็นไง
เจ้าของ (จ๋า เราเอาเรื่องเธอมาขายหน่อยนะ) ก็ไม่เชื่อนะค่ะ กลับบ้านไปยังไม่ทันข้ามวันเลย
เค้าก็โทรมาหาค่ะบอกว่า เจ้าเค้กโวยวายจะออกมาจากกรง พอปล่อยออกมาก็เดินตามเค้าต้อยๆ
แถมแทะขาเค้าขอของกินด้วย เวลาฉี่ก็เดินกลับเข้าไปฉี่ในกรง ก็โดนซักเป็นการใหญ่ว่าสอนเค้ายังไง
เราก็ตอบไม่ได้อ่ะนะค่ะ แต่ก็บอกไปตามที่คิดว่า จริงๆแล้วเนี่ยแกสบี้มันน่าจะฉลาดอยู่แล้ว
พอมาอยู่กับเพื่อนที่ทำเรื่องแบบนี้อยู่แล้วก็อาจจะเลียนแบบไปก็ได้
ตั้งแต่นั้นมาก็กลายเป็นคนรับฝึกแกสบี้ของเพื่อนๆอยู่พักใหญ่ก็ได้อะไรหลายๆอย่างนะค่ะ
เพื่อนบางคนไปซื้อหนูมาแล้วโดนเค้าหลอกเอาหนูขวัญมาขายให้ ก็เอามาให้เราเลี้ยง
ปรากฏว่าสอนง่ายมากเลย (ง่ายกว่าเจ้าจุ่งจิ๋งอีก ) ตอนหลังเพื่อนก็มาเอาคืนกลับไป
เพราะติดใจความน่ารักของเค้า
เคยรับฝากเลี้ยงพร้อมๆกัน 18 ตัว สนุกมากเลยค่ะ คือเวลาเราเดินไปไหนเค้าก็จะเดินตามกันโดยจุ่งจิ๋งจะเป็นหัวขบวนค่ะ
ใครมาที่ห้องก็พูดเหมือนกันๆ ว่าสงสัยพวกนี้เนี่ยจะเป็นหมามากกว่าหนูละมั้ง
เราก็ เออ น่าจะจริงนะ (ฮา) แล้วแกสบี้แต่ละตัวเนี่ยจะนิสัยไม่เหมือนกันนะค่ะ
จากที่เคยเลี้ยงให้เพื่อนๆมา แต่ละตัวนิสัยจะต่างกันออกไป เป็นยังไง
ไว้ติดตามกันต่อนะค่ะ จะเอามาเล่าให้ฟังเป็นตัวๆเลยค่ะ
แม่ของจุ่งจิ๋ง(เจ้าอ้วน)
