บันทึก ตอนที่ 3 (โดยคุณ ยุ้ย)
วันนี้มีบันทึกตอนที่ 3 มาฝากค่ะ จากคุณยุ้ย เพื่อนชาวเควี่ไทยแลนด์ของพวกเรา
( ใครยังไม่ได้อ่านตอนที่
1 อ่านได้ที่นี่ค่ะ ส่วนตอนที่
2 อ่านได้ที่นี่ค่ะ )
เรื่องโดย คุณยุ้ย
ตอนที่
3
สวัสดีค่ะ เพื่อนชาว เควี่ไทยแลนด์ อาทิตย์ที่แล้ว เพื่อนๆคงได้ทราบเรื่องราวของแกสบี้ที่ไม่ใช่เพียงแค่หนู
ไปบ้างพอสมควร คราวนี้ก็มีเรื่องของ แกสบี้ที่เพื่อนเอามาฝากเลี้ยงมาเล่าให้ฟังค่ะ
เอ.... จะเริ่มจากตัวไหนก่อนดีน้า อยากเขียนพร้อมๆกันทีเดียวจังเลย แต่เอาเป็นตัวที่ดุที่สุดก่อนละกันนะค่ะ
มาฟังดูนะค่ะว่าสาเหตุจะเป็นเพราะอะไรนะค่ะ
" มะนาว
" เป็นชื่อของแกสบี้อายุ 8 เดือน พันธ์เพรูเวี่ยนตัวเมีย ตัวนี้เป็นของเพื่อนยุ้ยเอง
เค้าเลี้ยงมาได้ประมาณ 4 เดือน ซึ่งเค้าเองก็คิดว่า 4 เดือนเนี่ย น่าจะคุ้นกับเจ้าของแล้ว
แต่จริงๆมันไม่เป็นอย่างนั้นหรอกนะค่ะ
เรื่องของเรื่องที่ทำให้ มะนาว ต้องระเห็จมาอยู่กับเราและจุ่งจิ๋ง ก็เพราะความไม่คุ้นคนเนี่ยละค่ะ
เป็นเหตุ คือเจ้ามะนาวเนี่ยไปกัดเจ้าของจนเลือดออกเลยล่ะค่ะ
วันที่โดนกัด เจ้าของก็โทรมาหาเรา ถามว่าว่างมั้ย อยากให้ช่วยเลี้ยงมะนาวให้หน่อยสักอาทิตย์นึง
ตอนนั้นเราเองก็ไม่รู้หรอกนะ ว่าทำไม เราเองก็ไม่ได้ยุ่งเสียจนไม่มีเวลาเพื่อนขอให้ช่วยก็เลยรับปาก
เย็นนั้นเพื่อนก็เอามะนาวมาส่ง พร้อมกับหญ้าขน หอบใหญ่มาก เป็นค่าเลี้ยงที่คุยกันทางโทรศัพท์ค่ะ
คือ ต้องเอาหญ้ามาให้ ในปริมาณที่พอกับวันที่เค้าจะฝาก เพราะลำพังจุ่งจิ๋งตัวเดียว
ก็ต้องออกไปเก็บทุกสองหรือสามวัน ( ตอนนั้นก็ยังเด็กอยู่ประมาณ 3 เดือน ซึ่งจะกินเก่งมาก
)
ตอนเห็นมะนาวทีแรก เค้าอยู่ในตะกร้าเลยไม่ได้สังเกตุว่าเค้าเป็นยังไง รู้แต่ว่าตัวสีขาวแค่นั้นเอง
พอเอากลับขึ้นไปที่ห้อง ก็จัดกรงให้เค้า ตอนที่จะเอาเค้าออกมาก็โดนเลยค่ะ
โดนกัดเข้าที่ข้างๆเล็บ เลือดออกเลย ( โฮๆ ) ตกใจสุด เพราะเห็นเค้าเงียบๆ
แล้วก็อยู่กับเจ้าของมาตั้ง 4 เดือนแล้ว คิดว่าเค้าคงไม่น่าจะตื่นคนขนาดที่จะกัดจนได้แผล
แต่ที่แปลกคือ พอเค้ากัดเราแล้ว เค้าวิ่งไปซุกอยู่ที่มุมตะกร้าเลย
เราก็งงหนักเข้าไปอีก แต่ก็คิดว่าเค้าคงผิดที่เลยตื่นๆไปซักหน่อย ก็เลย เอาตะกร้าวางตะแคงกับพื้น
แล้วก็เปิดตะกร้าทิ้งไว้ที่ข้างๆกรงของจุ่งจิ๋ง แล้วก็ไปเปิดกรงให้จุ่งจิ๋ง
ซึ่งทำตัวเป็นเจ้าบ้านที่ดีมาก เพราะเค้าชอบที่จะเจอเพื่อนที่เป็นแกสบี้มาก
ที่เจอทุกวันก็มีแต่หมาพันธ์ทางที่ยุ้ยเลี้ยงไว้ จุ่งจิ๋งเลยออกจะตื่นเต้นเป็นพิเศษ
เพราะกระโดดไปมารอบกรงตั้งแต่ตอนที่หิ้วตะกร้าเข้าห้องมา
พอเปิดกรงให้
จุ๋งจิ๋งก็เดินไปต้อนรับถึงในตะกร้าเลย แต่โดนกัดหู ได้แผลมา พอโดนกัดจุ่งจิ๋งก็ร้องเรียกจะขึ้นมานอนบนเตียง
ทำยังไงก็ไม่ยอมนอนในกรง ก็เลยต้องยอมให้เค้านอนบนเตียงอยู่พัก เค้าก็ร้องจะไปฉี่
ก็พาเค้าไปที่กรง แล้วก็ถือโอกาส แอบกลับไปนอน คืนนั้นก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า
เพราะพอปล่อยเค้าเข้ากรงเรียบร้อย เราก็กลับไปนอนเลย แล้วจุ่งจิ๋งก็ไม่ได้ร้องจะกลับมานอนบนเตียง
รุ่งเช้าพอตื่น ก็ไม่เห็นจุ่งจิ๋งอยู่ในกรง เลยมองๆหา ก็เห็นเค้าเข้าไปนอนกับมะนาวในตะกร้า
แต่ที่แปลก คือเช้านี้จุ่งจิ๋งไม่ยอมให้เราอุ้มเลย
แต่เราก็ไม่ได้ไปบังคับนะ เพราะกลัวเค้าจะตกใจ วันนั้นทั้งวันเราก็ง่วนกับการทำรายงาน
แต่จะเหลือบดูเค้าสองตัวตลอดเลยว่าทำอะไรกันอยู่ ซึ่งก็เป็นอะไรที่แก้ง่วงได้ดีทีเดียว
ขนาดแค่จุ่งจิ๋งตัวเดียว ก็มีเรื่องให้ขำอยู่ตลอด อย่างที่เคยเล่าให้เพื่อนๆ
ฟังไปบ้างแล้วน่ะค่ะ
สองวันแรก พอเราลุกจากโต๊ะไปหยิบของกิน หรือเอาหญ้าให้พวกเค้า สองตัวเนี่ยจะพร้อมใจกันวิ่งกลับกรงทันทีที่ได้ยินเสียงเราขยับตัว ไม่รู้ว่าทำไม
พอวันที่สามจุ่งจิ๋งเริ่มเดินมาหาอย่างที่เคยๆทำ คงทนไม่ได้เพราะอดกินแอปเปิ้ล กับ ขนมเค้ก (เราชอบกินเค้กน่ะ เลยมีให้เค้ากินด้วยเรื่อยๆ) ส่วนมะนาวจะเดินกลับเข้ากรงไป ไม่ก็ไปหลบตรงอื่น
แต่ดีอย่างนึงตรงที่มะนาวเค้าจะไปอึที่เดียวกับจุ่งจิ๋ง คือตรงที่ปูกระดาษนสพ. ไว้ให้ เลยไม่ค่อยเลอะเทอะเท่าไหร่ แต่ต้องดูดฝุ่นทุกวันไม่งั้นขนเค้าคงกระจายเต็มห้องแน่ๆ
ช่วงที่มะนาวมาอยู่ไม่ได้ปล่อยโบวี่ (สุนัขค่ะ จำได้ป่าวเอ่ย) ออกมาเล่นด้วยจะให้เค้าอยู่อีกห้องนึง เพราะกลัวว่าถ้าปล่อยเค้าออกมาเล่น มะนาวคงกลัวจนไม่เป็นอันทำอะไรแน่
ผ่านไปอาทิตย์นึงก็ยังไม่เห็นเพื่อนโทรมานัดเวลาว่าจะรับมะนาวกลับไปตอนไหน
เลยโทรไปถาม เพื่อน ทีแรกเค้าก็ถามๆว่ามะนาวเป็นไงสบายดีมั้ย กินอาหารหรือเปล่า
และอื่นๆ ทั่วๆไป พอถามว่าเมื่อไหร่จะมารับเค้าตอบว่า จะยกให้เลย เราก็งง
เลยสงสัยว่าทำไม เค้าก็ตอบมาตรงๆว่าไม่เอาแล้ว หนูมันดุ
ถ้ามาอยู่กับเราแล้วมันไม่ดุก็ยกให้เลย อีกอย่างไม่อยากเลี้ยงให้เป็นภาระ
ฟังแล้วเศร้า ไม่คิดเลยว่าเพื่อนเราจะเป็นอย่างนี้ไปได้ ตอนอยากได้ก็ซื้อมา
พอไม่อยากได้ก็ทิ้งซะเฉยๆ น่าสงสารมะนาว เราก็เลยไม่ถามต่อ ก็บอกไปว่าจะรับเลี้ยงเอง
ก็จบไป
ผ่านไปสองอาทิตย์
มะนาวเริ่มออกมาจากกรงนานขึ้น ไม่หนีเข้ากรงเวลาเราเดินไปหยิบอาหาร ช่วงนี้ล่ะค่ะ
เค้าก็เริ่มแสดงนิสัยของตัวเค้าออกมามากขึ้น มะนาวเนี่ยเค้าจะเหมือนแมวมากเลย
ตรงที่เวลาเค้าอยากได้ของกินเค้าจะเลียแขน
แล้วก็ปืนขึ้นมายีนสองขาบนตัก มาดมๆว่าเรากินอะไรอยู่ ถ้าใช่ของที่เค้าชอบ
เช่น ซีเรียล หรือเค้กวนิลา เค้าปีนมานอนบนตักเลยแล้วทำเสียงกุ๊กๆ
ในคอ พอกินอิ่มเค้าก็เดินลงไปเลย เราเดินตามไปจะเล่นด้วย เค้าก็จะเดินเข้ากรงไป
ไม่สนใจว่างั้น อยากให้อุ้มก็จะเดินมาหาเอง แต่ถ้าเราเข้าไปหาเค้าเองเนี่ยจะไม่ค่อยยอมเล่นด้วยเท่าไหร่
ซึ่งก็แปลกดี แต่เค้าก็ไม่เคยกัดใครอีกเลย ใครมาที่ห้องก็จะยอมให้ลูบหัวแต่ไม่ยอมให้อุ้ม
ตอนนั้นได้รับฝากเจ้าเค้กด้วย ซึ่งก็แปลกดีค่ะ ตรงที่มะนาวจะไม่ค่อยไปรวมกลุ่ม
กับเพื่อนๆเท่าไหร่ เว้นเสียแต่เวลานอน ซึ่งเค้าจะมานอนรวมกันที่ตะกร้าของมะนาว
เวลาสามตัวนอนด้วยกันเนี่ย น่ารักมากเลย เพราะเค้าจะนอนหันหัวไปทางเดียวกันตลอดเลย
ไม่รู้ว่าตั้งใจหรือเปล่า แต่ไม่เคยเห็นว่าเค้าจะนอนทับๆกันอย่างที่เคยเห็นที่ร้านบางร้าน
เวลาตื่นก็ตื่นพร้อมๆกัน เรียกพร้อมๆกัน สนุกดีค่ะ ได้นาฬิกาปลุกมาตั้งสามเรือน
หลังจากเจ้าเค้กมาอยู่ด้วย มะนาวดีขึ้นมากๆเลย อาจเป็นเพราะมีเพื่อนเพิ่มมาอีกตัว เลยทำให้เค้ารู้สึกสบายใจก็ได้ เวลาปล่อยให้เค้าเล่นกันในคอกที่กั้นไว้ให้ จะเห็นเค้ากระโดดแข่งกัน สนุกมากๆเลย แต่น่าสงสารลูกสาวตัวอ้วนของเรา กระโดดไม่ค่อยจะขึ้นเท่าไหร่ แถมเวลาลงทีงี้ เราก็กลัวพุงเค้าจะแตกชะมัด เพราะเวลาลงเนี่ยจะดังตุบเลยนะค่ะ (ฮา)
ผ่านไปอีกสองอาทิตย์คุณจ๋าก็มารับเจ้าเค้กกลับไป ซึ่งหลังจากนั้นไม่นาน มะนาวก็ได้ไปอยู่เป็นเพื่อนเจ้าเค้กค่ะ
เรื่องของมะนาวไม่ค่อยจะราบรื่นนัก แต่ก็ถือเป็นเรื่องที่ให้ข้อคิดที่ดีเรื่องนึง
การที่เลี้ยงมานาน ไม่ได้หมายความว่าเค้าจะคุ้นคนเสมอไป จากกรณีของมะนาวคิดว่า
น่าจะเป็นเรื่องของ ความเครียดมากกว่า บางคนพอเลี้ยงไปสักอาทิตย์ก็คิดว่าจะต้องอุ้มเค้าให้ได้ในทันที
แล้วก็จะไปไล่จับเค้าออกมาอุ้ม พอบ่อยเข้า เค้าก็จะเครียดและกลัวจัดจนเผลอกัดเข้า
กลายเป็นความผิดของเค้าที่กลัว เลยโดนทอดทิ้งไป
อยากให้เพื่อนๆคิดดูให้ดีๆก่อนนะค่ะเวลาจะเลี้ยงสัตว์เลี้ยงไม่ว่าจะเป็นอะไรก็ตาม
เอาล่ะค่ะวันนี้เอาเรื่องจริงจังมาเล่า ไว้คราวหน้าจะเล่าเรื่องขำๆ ของหนูขวัญดีกว่านะค่ะ
แล้วเจอกันค่ะ
แม่ของจุ่งจิ๋ง(เจ้าอ้วน)
