ทรุด
รุ่งเช้า ผมตื่นขึ้นมาหาโบว์ลิ่ง เห็นโบว์ลิ่งซึมลงมากกว่าเมื่อวานมาก คอตก น้ำตาก็ซึมจนลืมตาแทบไม่ขึ้น จมูกมีน้ำมูกไหล ขนที่คางของเค้าก็เปียก กำลังดูอาการของเค้าอยู่ ก็รู้สึกเย็นๆบนกรง ปรากฎว่า ผ้าเช็ดตัวที่ผมคลุมกรงเอาไว้มันตกลงไปกองอยู่ข้างล่าง แล้วความรู้สึกที่เย็นๆนั่น มันมาจากลมหนาวที่พัดเข้ามาจากบานเกร็ด ตกลงมาบนกรงโบว์ลิ่งพอดี...หมายความว่า โบว์ลิ่งต้องนอนตากลมหนาวตลอดทั้งคืนเลยใช่มั้ย...ทำไมผมแย่อย่างนี้ ไม่ได้คิดบ้างเลยว่าไม่ควรวางกรงโบว์ลิ่งไว้ติดหน้าต่างเด็ดขาดไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไร ผมรีบยกกรงโบว์ลิ่งออกไปตรงระเบียงที่ที่มีแสงแดดอ่อนๆอยู่ ให้เค้าได้รับความอบอุ่น เผื่อว่าอาการเค้าอาจจะดีขึ้น ถึงเวลาป้อนยาแล้ว ผมไม่แน่ใจว่าเค้าจะยังกลืนยาได้หรือเปล่า แต่อย่างน้อยขอให้เค้ากลืนได้สักนิดหนึ่งก็ยังดี ผมออกไปซื้อน้ำตาลกลูโคสมาเสริมให้ ด้วยความหวังว่ามันจะช่วยให้เค้ามีแรงขึ้นมาบ้าง

 

ระหว่างป้อนยากับน้ำตาลกลูโคสดูเหมือนว่าเค้าจะยังกลืนได้นะ ไม่ดิ้น จนผิดสังเกต ผมค่อยๆป้อนยาเค้าจนหมด โดยที่ไม่ได้รู้เลยว่าที่ผมป้อนยาและน้ำตาลเข้าไปจะส่งผลร้ายแก่เค้า แล้วพาเค้าไปพบหมอตามที่หมอนัด ผมเล่าอาการของโบว์ลิ่งที่ทรุดลงให้หมอฟัง ยกเว้นแต่เรื่องที่โบว์ลิ่งต้องนอนตากลมทั้งคืนที่ผมไม่ได้เล่า ยังจะมีแก่ใจห่วงตัวเองอยู่อีก กลัวหมอจะตำหนิเอา จนทำให้หมอวินิจฉัยผิดว่าที่เค้าซึมลงไปเป็นเพราะยาอย่างเดียว หมอบอกตั้งแต่แรกแล้วว่าหนูเป็นสัตว์ที่อุณหภูมิร่างกายแปรปรวนง่ายมาก พยายามให้เค้าอยู่ ในที่ที่อากาศไม่เปลี่ยนแปลงมากนัก แต่ผมก็ไม่ทำตามที่หมอบอก ผมบอกหมอว่าเค้ายังกลืนยาได้ แต่กินอาหารไม่ได้ ทั้งๆที่ความจริงโบว์ลิ่งเค้ากลืนอะไรแทบจะไม่ได้เลย หมอบอกว่าให้ลองป้อนน้ำผึ้งให้เค้าทีละน้อยๆ ให้บ่อยที่สุดเท่าที่จะทำได้ และหาโคมไฟมาเปิดให้ความอบอุ่นแก่เค้าด้วย

 

ผมพาโบว์ลิ่งกลับหอพักตอน 11 โมง พอเที่ยง ผมป้อนยาเค้าอีกครั้ง คราวนี้เค้าไม่รับอะไรอีกแล้ว แม้แต่น้ำผึ้ง เค้าคายออกมาหมด คอเค้าอ่อนมาก ทรงตัวไม่อยู่ ตาไม่กระพริบ ผมเริ่มใจคอไม่ดี ตัดสินใจโทรบอกหมอ หมอให้ผมงดยาทุกอย่าง นวดตัวเค้าไปเรื่อยๆแล้วให้รีบพามาหาหมอโดยเร็วที่สุด ผมพาเค้าใส่ตะกร้า เอาผ้าขนหนูห่มให้เค้าด้วย ทันทีที่ถึงมือหมอ หมอเช็คการหายใจ ตรวจร่างกายคร่าวๆแล้วพูดเปรยๆว่าสำลักยาเข้าปอดหรือเปล่า ผมนึกถึงตอนที่ผมป้อนยาให้เค้า เริ่มไม่แน่ใจว่าตนเองป้อนยาเข้ากระพุ้งแก้มเค้าผิดวิธี หรือเป็นเพราะเค้ากลืนยาไม่ได้แล้ว แต่ผมก็ยังไปฝืนป้อนยาให้เค้าอีก จนทำให้เค้าสำลักยาเข้าปอด ระหว่างที่ตรวจ โบว์ลิ่งกระตุกตลอดเวลา หมอฉีดยากันช็อคให้เค้าเข็มหนึ่ง แล้วขอตัวเอาไว้ที่คลินิกเพื่อเฝ้าสังเกตอาการ แล้วอีก 1ชม.ครึ่งจะติดต่อกลับไป

หลังจากนั้น ชม.ครึ่ง ผมติดต่อกลับไปหาหมอ ตอนนั้นอาการโบว์ลิ่งยังไม่ดีขึ้นเลย หมอบอกว่าเค้าสำลักยาเข้าไปมาก กำลังพยายามดูดออกให้และใช้ยาช่วย ขอให้ฝากโบว์ลิ่งเอาไว้ก่อน ถ้าผ่าน 6 ชม.ไปได้ก็คงไม่น่าเป็นห่วงแล้ว ผมได้แต่ฝากให้หมอช่วยลูกสาวของผมด้วย หมอขอหมายเลขติดต่อของผมเอาไว้ ตอนเย็น ผมไม่มีกะจิตกะใจจะทำอะไรแล้ว เป็นห่วงเค้ามาก กินข้าวก็กินไม่ลง นับเวลาไปเรื่อยๆ รอให้เวลาผ่านไป 6 ชม.แต่ยิ่งรอ มันยิ่งเหมือนกับเดินช้าลงทุกที นึกตำหนิตัวเองที่ทำสิ่งที่ผิดพลาดลงไป ถ้าหากโบว์ลิ่งเป็นอะไร ผมจะไม่มีวันให้อภัยตัวเองเลย ผมนั่งอยู่กับโบโบ้ตลอดเวลา บอกโบโบ้ให้ช่วยเป็นกำลังใจให้โบว์ลิ่งด้วย โบโบ้เองก็ซึมลงไปเหมือนกัน